هرگز از مرگ نهراسيده‌ام

اگرچه دستان‌اش از ابتذال شکننده‌تر بود.

هراس من باری همه از مردن در سرزمينی ا‌ست

که مزد گورکن

از بهای آزادی آدمی

افزون باشد.

جُستن

يافتن

و آنگاه

به اختيار برگزيدن

و از خويشتن خويش

بارویی پی‌افکندن

اگر مرگ را از اين همه ارزشی بيش‌تر باشد

حاشا حاشا که هرگز از مرگ هراسيده باشم.

                                                               احمد شاملو

نمی خواهم بميرم ، با كه بايد گفت ؟

كجا بايد صدا سر داد ؟

در زير كدامين آسمان ،

روی كدامين كوه ؟

كه در ذرات هستی ره برد توفان اين اندوه

كه از افلاك عالم بگذرد  پژواك اين فرياد !

كجا بايد صدا سر داد ؟

فضا خاموش و درگاه قضا دور است

زمين كر ، آسمان كور است

نمی خواهم بميرم ، با كه بايد گفت ؟

اگر زشت و اگر زيبا

اگر دون و اگر والا

من اين دنيای فانی را

هزاران بار از آن دنيای باقی دوست تر دارم .

به دوشم گرچه بار غم توانفرساست

وجودم گرچه  گردآلود سختی هاست

نمی خواهم از اين جا دست بردارم  !

تنم در تار و پود عشق انسانهای خوب نازنين بسته است .

دلم با صد هزاران رشته ، با اين خلق

                            با اين مهر ، با اين ماه

                            با اين خاك با اين آب ...

                                          پيوسته است .

مراد از زنده ماندن ، امتداد خورد و خوابم نيست

توان ديدن دنيای ره گم كرده در رنج و عذابم نيست

هوای همنشينی با گل و ساز و شرابم نيست .

جهان بيمار و رنجور است .

دو روزی را كه بر بالين اين بيمار بايد زيست

اگر دردي ز جانش برندارم ناجوانمردی است .

نمي خواهم بميرم تا محبت را به انسانها بياموزم

بمانم تا عدالت را برافرازم ، بيفروزم

خرد را ، مهر را تا جاودان بر تخت بنشانم

به پيش پاي فرداهای بهتر گل برافشانم

چه فردائی ، چه دنيائی !

جهان سرشار از عشق و گل و موسيقی و نور است ...

نمی خواهم بميرم ، ای خدا  !

                             ای آسمان  !

                                     ای شب  !

نمی خواهم

             نمی خواهم

                          نمی خواهم

                                     مگر زور است ؟

                                                             فریدون مشیری

روزی که می خواستم از شهرمون برم پيش هزارن چشم تو گريه ميکردی

می گفتی با حسرت ديگه برنمی گردی

گفتم که عمر اين سفر کوتاه کوتاه    

گفتی که ياد من هميشه با تو همراهه

گفتم مبادا جای من را ديگری گيرد

گفتی که منتظر نشستن آخرين راهه

حالا که برگشتم با آرزوهايم دست قشنگ تو در دست من سرده  ميگه نگاه تو کاشکی که برگرده

دل را اگر دادی به ديگری بگو بگو از من تو پيدا کردی بهتری بگو بگو

دل را به اين و آن سپردن خود بود گناه از بام من می خواهی که بپری بگو بگو

گفتم که عمر اين سفر کوتاه کوتاه    

گفتی که ياده من هميشه با تو همراهه

گفتم مبادا جای من را ديگری گيرد

گفتی که منتظر نشستن آخرين راهه

حالا که برگشتم با آرزوهايم دست قشنگ تو در دست من سرده ميگه نگاه تو کاشکی که برگرده

                                                               افشین مقدم

ترانه روزی که می خواستم

مي روم خسته و افسرده و زار
سوي منزلگه ويرانه خويش
به خدا مي برم از شهر شما
دل شوريده و ديوانه خويش
مي برم تا كه در آن نقطه دور
شستشويش دهم از رنگ نگاه
شستشويش دهم از لكه عشق
زين همه خواهش بيجا و تباه
مي برم تا ز تو دورش سازم
ز تو اي جلوه اميد حال
مي برم زنده بگورش سازم
تا از اين پس نكند باد وصال
ناله مي لرزد
مي رقصد اشك
آه بگذار كه بگريزم من
از تو اي چشمه جوشان گناه
شايد آن به كه بپرهيزم من
بخدا غنچه شادي بودم
دست عشق آمد و از شاخم چيد
شعله آه شدم صد افسوس
كه لبم باز بر آن لب نرسيد
عاقبت بند سفر پايم بست
مي روم خنده به لب ‚ خونین دل
مي روم از دل من دست بدار
اي اميد عبث بي حاصل

                                       فروغ فرخزاد

مرگ را ديده ام من.

در ديدا ري غمناك،من مرگ را به دست

سوده ام.

من مرگ را زيسته ام،

با آوازي غمناك

غمناك،

و به عمري سخت دراز و سخت فرساينده.

آه، بگذاريدم! بگذاريدم!

اگر مرگ

همه آن لحظه آشناست كه ساعت سرخ

از تپش باز مي ماند.

و شمعي-كه به رهگذار باد-

ميان نبودن و بودن

درنگي نمي كند...

ديگرعشقی عيان نمی بينم

 
عاشقی در جهان نمی بينم

 
در سر پرده قساوت ابر

 
ذره ای آسمان نمی بينم.

چراغي به دستم، چراغي در برابرم:

من به جنگ سياهي مي روم.

گهواره هاي خستگي

از كشاكش رفت و آمدها

باز ايستاده اند،

و خورشيدي از اعماق

كهكشان هاي خاكستر شده را

روشن مي كند.

***

فريادهاي عاصي آذرخش -

هنگامي كه تگرگ

در بطن بي قرار ابر

نطفه مي بندد.

و درد خاموش وار تاك -

هنگامي كه غوره خرد

در انتهاي شاخسار طولاني پيچ پيچ جوانه مي زند.

فرياد من همه گريز از درد بود

چرا كه من، در وحشت انگيز ترين شبها، آفتاب را به دعائي

نوميدوار طلب مي كرده ام.

***

تو از خورشيد ها آمده اي، از سپيده دم ها آمده اي

تو از آينه ها و ابريشم ها آمده اي.

***

در خلئي كه نه خدا بود و نه آتش

نگاه و اعتماد ترا به دعائي نوميدوار طلب كرده بودم.

جرياني جدي

در فاصله دو مرگ

در تهي ميان دو تنهائي -

[ نگاه و اعتماد تو، بدينگونه است!]

***

شادي تو بي رحم است و بزرگوار،

نفست در دست هاي خالي من ترانه و سبزي است

من برمي خيزم!

چراغي در دست

چراغي در دلم.

زنگار روحم را صيقل مي زنم

آينه ئي برابر آينه ات مي گذارم

تا از تو

ابديتي بسازم.

                                     احمد شاملو