اگر عشق، عشق باشد،                                   زمان حرف احمقانه است.

                                                                        «فروغ فرخزاد»

 

                                                                                                                                             

زمستون ،

تن عریون باغچه

چون بیابون .

درخت ها

با پاهای برهنه

زیر بارون

نمیدونی تو که عاشق نبودی

چه سخته مرگ گل برای گلدون

گل و گلدون چه شب ها نشستن بی بهانه                                                                     

واسه هم قصه گفتن عاشقانه

چه تلخه ، چه تلخه

باید تنها بمونه قلب گلدون

مثل من که بی تو نشستم زیر بارون زمستون

زمستون

برای تو قشنگه پشت شیشه

بهاره ، زمستون ها

برای تو همیشه

تو مثل من زمستونی نداری

که باشه لحظه چشم انتظاری

گلدون ، خالی ندیدی

نشسته زیر بارون

گل های کاغذی داریم تو گلدون

تو عاشق ، نبودی

ببینی تلخ روز های جدایی .

چه سخته ، چه سخته

بشینم بی تو با چشم ها گریون

                                         

       ترانه زمستون با صدای افشین

 

 

 

 

 

 

                                                                                                                                       

لحظه دیدار نزدیک است

باز من دیوانه ام ، مستم

باز می لرزد دلم ، دستم

باز گویی در جهان دیگری هستم

های! نخراشی به غفلت گونه ام را ، تیغ!

های! نپریشی صفای زلفکم را ، دست!

و آبرویم را نریزی ، دل!

ای نخورده مست ،

لحظه دیدار نزدیک است!

 

                                                                مهدی اخوان ثالث 

                 

                    

 

من از نهایت شب حرف می زنم

من از نهایت تاریکی

و از نهایت شب حرف می زنم

اگر به خانه من آمدی ای مهربان چراغ بیاور

و یک دریچه که از آن

به ازدحام کوچه خوشبخت بنگرم

               فروغ فرخزاد

 

از رنـــجــی خستـــه ام                                                                                                          

که از آن من نیست

بر خـــاکــی نشسته ام

که از آن من نیست

.

با نــــامــــــی زیسته ام

که از آن من نیست

از دردی گریسته ام

که از آن من نیست

.

.

از لذتی جــان گـــرفته ام

که از آن من نیست

به مرگی جان می سپارم

که از آن من نیست

                                                  احمد شاملو

گوش كن ، دورترين مرغ جهان مي خواند.                                                                              
شب سليس است، و يكدست ، و باز.
شمعداني ها
و صدادارترين شاخه فصل ، ماه را مي شنوند.

پلكان جلو ساختمان ،
در فانوس به دست
و در اسراف نسيم ،

گوش كن ، جاده صدا مي زند از دور قدم هاي ترا.
چشم تو زينت تاريكي نيست.
پلك ها را بتكان ، كفش به پا كن ، و بيا.
و بيا تا جايي ، كه پر ماه به انگشت تو هشدار دهد
و زمان روي كلوخي بنشيند با تو
و مزامير شب اندام ترا، مثل يك قطعه آواز به خود جذب كنند.

پارسايي است در آنجا كه ترا خواهد گفت :
بهترين چيز رسيدن به نگاهي است كه از حادثه عشق تر است.

                                                                                                                                        

 

 

برف

بازم صدای نی میاد

 زنجیری

جمعه 

 بوی عیدی

 

 

 

 

 

 

                                                                                                                                 

                                      

 

 

 

چه لغت بیمناک و شوراگزی است! از شنیدن آن احساسات جانگدازی به انسان دست می‌دهد خنده را از لب می‌زداید شادمانی را از دل می‌برد تیرگی و افسردگی آورده هزار گونه اندیشه های پریشان از جلو چشم می گذراند.

زندگانی از مرگ جدایی ناپذیر است. تا زندگانی نباشد مرگ نخواهد بود و همچنیین تا مرگ نباشد زندگانی وجود خارجی نخواهد داشت. از ستاره آسمان تا کوچک ترین ذره روی زمین دیر یا زود می‌میرند: سنگ‌ها گیاه‌ها جانوران هر کدام پی در پی به دنیا آمده و به سرای نیستی رهسپار می‌شده و در گوشه فراموشی مشتی گرد و غبار می‌گردند. زمین لاابالیانه گردش خود را در سپهر بی‌پایان دنبال می‌کند طبیعت روی بازمانده آنها دوباره زندگانی را از سر می‌گیرد: خورشید پرتو افشانی می‌کند نسیم می‌وزد گلها هوا را خوشبو می‌گردانند پرندگان نغمه سرایی می‌کنند همه جنبندگان به جوش و خروش می‌آیند.

آسمان لبخند می‌زند زمین می‌پروراند مرگ با داس کهنه خود خرمن زندگانی را درو می‌کنند... .

مرگ همه هستی را به یک چشم نگریسته و سرنوشت آنها را یکسان می‌کند: نه توانگر می‌شناسد نه گدا  نه پستی نه بلندی و در مغاک تیره آدمیزاد گیاه و جانور را در پهلوی یکدیگر می‌خواباند تنها در گورستان است که خونخواران و دژخیمان از بیداد‌ گری خود دست می‌کشند  بی‌گناهان شکنجه نمی‌شوند نه ستمگر است نه ستمدیده بزرگ و کوچک در خواب شیرینی غنوده‌اند. چه خواب آرام و گوارای که روی بامداد را نمی‌بینند داد و فریاد و آشوب و غوغای زندگانی را نمی‌شنوند. بهترین پناهی است برای دردها غم‌ها رنج ها و بیدادگری های زندگانی آتش شرربار هوی و هوس خاموش می‌شود همه این جنگ و جدال کشتار‌ها و زندگی ها کشمکش‌ها و خودستانی های آدمیزاد در سینه خاک تاریک و سرما و تنگنای گور فروکش کرده آرام می‌گیرد.

اگر مرگ نبود همه آرزویش را می‌کردند فریاد های ناامدی به آسمان بلند می‌شد به طبیعت نفرین می‌فرستادند. اگر زندگانی سپری نمی‌شد چقدر تلخ و ترسناک بود.

هنگامی که آزمایش سخت و دشوار زندگانی چراغ های فریبنده جوانی را خاموش کرده سرچشمه مهربانی خشک شده سردی تاریکی و زشتی گریبانگیر می‌گردد اوست که چاره می‌بخشد اوست که اندام خمیده سیمای پرچین تن رنجور را در خوابگاه آسایش می‌نهد.

ای مرگ! تو از غم و اندوه زندگانی کاسته آن را از دوش بر‌می‌داری. سیه روز تیره بخت سرگردان را سر و سامان  می‌دهی تو نوشداروی ماتمزدگی و ناامیدی می‌باشی دیده سرشک بار را خشک می‌گردانی تو مانند مادر مهربانی هستی که بچه خود را پس از یک روز توفانی در آغوش کشیده نوازش می‌کند و می‌خواباند تو زندگانی تلخ زندگانی درنده نیستی که آدمیان را به سوی گمراهی کشانیده  در گرداب سهمناک پرتاب می‌کند تو هستی که به دون پروری فرومایگی خودپسندی چشم‌‌تنگی و آز آدمیزاد خندیده پرده به روی کارهای ناشایسته او می‌گسترانی.

کیست که شراب شرنگ آگین تو را نچشد؟ انسان چهره تو را ترسناک کرده از تو گریزان است فرشته تابناک را اهریمن خشمناک پنداشته! چرا از تو بیم و هراس دارد؟ چرا به تو نارو و بهتان می‌زند؟ تو پرتو درخشانی اما تاریکیت می‌پندارند تو سروش فرخنده شادمانی هستی اما در آستانه تو شیون می‌کشند تو فرستاده سوگواری نیستی تو درمان دل‌های پژمرده می‌باشی تو دریچه امید به روی نا امیدان باز می‌کنی تو از کاروان خسته و درمانده زندگانی میهمان نوازی کرده آنها را از رنج راه و خستگی می‌رهانی تو سزاوار ستایش هستی تو زندگانی جاویدان داری...

                                                                    صادق هدایت                                             

 

 

                                                                                                                     

به نقش می‌كشم،                                                                                                       

خانه‌ای از دلتنگی

باغی از داغ غربت

پرندگانی از آوای هق هق

رودخانه‌ای از شبنم

دريا‌هايی از اشك

كوچه‌هايی تنگ

از اندوه....

ميدان‌هايی از مفه

گندم زارانی از نور خورشيد

چراگاه‌هايی از تنهايی

به نقش می‌كشم

با تمامی رنگ‌ها

روحم را

سرزمينم را...

 

  

 

 

 آشیانه                                                                                                                                                                                      

نگاه کن

 تو چشات کار کجاست

 دل زارم

 چرا هبچکس نمیخواد

 

 

 

 

 

                                                                                                                                

و رسالت من اين خواهد بود                                                                                            
تا دو استكان چاي داغ را                                                                                             
از ميان دويست جنگ خونين
به سلامت بگذرانم
تا در شبي باراني
آن ها را
با خداي خويش
چشم در چشم هم نوش كنيم

 

                                حسین پناهی                                                                

 

                                                                                                                                    

 چند تا از آهنگ های مرحوم حسین پناهی

                                                           

Track-01

Track-02

Track-03

Track-04

Track-05

 

 

 

 

 

خانه‌ام آتش گرفته ست، آتشی جانسوز 
هر طرف می‌سوزد این آتش، 
پرده‌ها و فرشها را، تارشان با پود.
من به هر سو می‌دوم گریان،
در لهیب آتش پر دود؛
وز میان خنده‌هایم، تلخ،                                                                                                  
و خروش گریه‌‌ام، ناشاد، 
از درون خسته‌ی سوزان،
می‌کنم فریاد! ای فریاد!                                                                                             
خانه ام آتش گرفته‌ست، آتشی بی‌رحم   
همچنان می‌سوزد این آتش،
نقشهایی را که من بستم به خون دل،
بر سر و چشم  در و دیوار،
در شب رسوای بی‌ساحل. 
وای بر من، سوزد و سوزد          
غنچه هایی را که پروردم بدشواری، 
در دهان گود گلدانها،           
روزهای سخت بیماری.            
از فراز بامهاشان، شاد 
دشمنانم موذیانه خنده های فتحشان بر لب،  
بر من آتش بجان ناظر. 
در پناه این مشبک شب. 
من به هر سو می‌دوم، گریان از این بیداد.
می‌کنم فریاد! ای فریاد! ای فریاد
وای بر من، همچنان می‌سوزد این آتش
آنچه دارم یادگار و دفتر و دیوان؛ 
و آنچه دارم منظر و ایوان.
من به دستان پر از تاول      
اینطرف را می‌کنم خاموش،
وز لهیب آن روم از هوش؛
ز آن دگرسو شعله برخیزد، به گردش دود.
تا سحرگاهان، که می داند، که بودِ من شود نابود.
خفته‌اند این مهربان همسایگانم شاد در بستر،
صبح از من مانده برجا مشتِ خاکستر؛
وای، آیا هیچ سر برمی کنند از خواب،
مهربان همسایگانم از پی امداد؟
سوزدم این آتش بیدادگر بنیاد.
می‌کنم فریاد، ای فریاد! ای فریاد! 

 

                                                                   «م. امید» ـ شهریورماه 1333

                                                                                                                  

 

در مرز نگاه من
از هرسو
دیوارها
بلند،
دیوارها
بلند،
چون نومیدی
بلندند.
ایا درون هر دیوار
سعادتی هست
وسعادتمندی
و حسادتی؟-
که چشم اندازها
از این گونه مشبکند
و دیوارها ونگاه
در دور دست های نومیدی
دیدار می کنند،
و آسمان
زندانی است
از بلور؟

 

                                              احمد شاملو

 

ققنوس

 قایق

برف

 تو را من چشم در راهم

هست شب 

 خانه ام ابری است

 

 

 

آخر شاهنامه                                                                                                          

زمستان

فریاد

دریچه ها

چون سبوی تشنه 

چاوشی